เมื่อได้กล่าวถึงการปฏิบัติธรรม ขั้นโลกิยธรรม ตามวิธีของวิชาธรรมบันดาลกันมามากแล้ว ต่อไปนี้จะขอกล่าวถึง การปฏิบัติธรรม ขั้นวิปัสสนากรรมฐานถึงขั้นโลกุตรธรรม ตามวิธีของวิชาธรรมบันดาลกันบ้าง แต่จะไม่ขออธิบายด้วยศัพท์สำนวนอย่างที่พระท่านกันอยู่ทั่วๆไป เพราะเกรงว่าคนที่ไม่คุ้นเคยกับภาษาพระจะไม่เข้าใจ
การปฏิบัติธรรมตามหลักของพระพุทธศาสนา มีวิธีให้เลือกปฏิบัติได้มากมายหลายวิธี แต่ละวิธีจะมีขั้นตอนและวิธีการปฏิบัติคล้ายๆกัน อย่างเช่น การเดินจงกรมก็เดินเหมือนกัน การนั่งคู้บัลลังก์เอาเท้าขวาทับเท้าซ้าย มือขวาทับมือซ้าย หัวแม่มีทั้งสองข้างชนกัน แล้วกำหนดลมหายใจเข้าออกเหมือนกัน จะผิดกันก็ตรงที่ใช้คำภาวนาไม่เหมือนกันเท่านั้น
อย่างเช่น การปฏิบัติธรรมตามวิธีของหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ที่ใช้คำภาวนาว่า พุทโธ หรือการปฏิบัติธรรมตามวิธีของหลวงพ่อสด จันทสโร วัดปากน้ำภาษีเจริญ ที่ใช้คำภาวนาว่า สัมมา อรหัง และการปฏิบัติธรรมตามวิธีของวัดมหาธาตุยุวราษฎร์รังสฤษดิ์ ที่ใช้คำภาวนาว่า ยุบหนอ พองหนอ
การปฏิบัติธรรม ขั้นวิปัสสนากรรมฐานถึงขั้นโลกุตรธรรม ตามวิธีของวิชาธรรมบันดาล ก็มีแนวการนั่งและการกำหนดลมหายใจเข้าออกเหมือนกับการปฏิบัติธรรมวิธีอื่นๆ จะมีผิดกันก็ตรงที่ใช้คำภาวนาว่า ธัมมา ธัมมา เท่านั้น อันที่จริง คำภาวนาว่า ธัมมา ธัมมา นี้ เคยมีใช้ภาวนากันมาตั้งแต่ครั้งสมัยพุทธกาลโน่นแล้ว แต่ที่ได้ขาดหายไปก็เนื่องมาจากพระและครูบาอาจารย์ในสมัยนั้นท่านทำหลงลืมไป ดูจาก ประวัติการทำสังคยานาพระพุทธวัจนะพระธรรมวินัย ก่อนจะรวบรวมเข้าไว้เป็นคัมภีร์พระไตรปิฎก ก็จะรู้เองว่า คำภาวนาว่า ธัมมา ธัมมา ขาดหายไปได้อย่างไร